جان بوهنر رهبر جمهوریخواهان در کنگره می گوید: «در یک سال گذشته از ما خواسته شده بود تا با رئیس جمهور همکاری کنیم. ما خفه شده بودیم، در تمام این مدت خفه شده بودیم.»
حزب جمهوریخواه که از قدرت اجرایی واشنگتن به دور مانده است، این چنین ابراز تاسف می کند. جمهوریخواهان کنگره آمریکا می گویند ایده های مناسبی برای اداره امور دارند و خواستار آن هستند که در حل و فصل مشکلات اساسی کشور به اوباما و دولت دموکرات او بپیوندند. آنها می خواهند در طرح های سیستم تامین اجتماعی، تدوین مقررات برای حمایت از مشاغل و مقررات مربوط به انرژی پاک، سهیم باشند، اما نمی توانند؛ چرا که دموکرات ها - که اهداف بلندپروازانه و غیرعملی در سر دارند - به حرف آنان گوش نمی دهند. جمهوریخواهان می خواهند به آقای اوباما کمک کنند اما بنا به ادعایشان ظاهراً او خود چنین اجازه ای به آنها نمی دهد.
این نگاه البته چندان مبتنی بر واقعیت نیست. همانطور که در زمان ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش نیز دموکرات ها چنین ادعاهایی داشتند. در حقیقت در واشنگتن اعضای حزب اپوزیسیون انگیزه بسیار اندکی برای کمک به رئیس جمهور دارند؛ به ویژه اینکه نتیجه چنین کمک هایی به حساب رئیس جمهور ریخته می شود و نه خود آنان. حتی اگر سیاست را به عنوان هنر چانه زنی و به توافق رسیدن در نظر بگیریم، سیاست کلانی که امروز شاهد آن هستیم، هنر جلوگیری از وقوع هر توافقی است. به همین دلیل است حتی هنگامی که نرخ بیکاری در آمریکا دو رقمی می شود و 46 ملیون آمریکایی از شمول بیمه های درمانی خارج می شوند، طرف پیروز در انتخابات در تلاش است تا با استفاده از فشار برآمده از اکثریت حزبی در مجلس، تنها جناح مقابل را به مصالحه وادار و به دادن امتیازات بسیار اندک اکتفا کند. همچنین به همین دلیل است که حتی یک سناتور جمهوریخواه به طرح تامین درمانی که همچنان در کنگره مانده رای مثبت نمی دهد. و باز به همین دلیل است که به محض اینکه اوباما پیش نویس چنین طرحی را آماده کرد، میچ مک کانل، رهبر اقلیت جمهوریخواه در سنا حتی با طرح مورد تمایل جمهوریخواهان برای جبران کسری در کمیسیون بودجه مخالفت می کند.
گروهی از جمهوریخواهان از جمله سناتور المپیا اسنو و سناتور باب کورکر تاکنون تلاش کرده اند تا در مقوله های مورد توجه خود - سیستم درمانی و تحول اقتصادی - با دموکرات ها تعامل کنند. در واقع آنها مساله ای را می بینند که اکثر سیاستمداران دیگر نیز می دانند، اما به زبان نمی آورند: در بسیاری از مقولات اختلاف نظر بین جمهوریخواهان و دموکرات ها چندان زیاد نیست که رهبران این احزاب در صدد القای آن هستند. در اغلب موارد این خط مشی های حزبی است که روند توافق را مختل می کند و نه مصلحت سنجی های سیاسی. تاکنون هری رید و نانسی پلوسی - به ترتیب رهبر دموکرات ها در سنا و رهبر دموکرات کنگره آمریکا - که هر بار به دیدگاه های جمهوریخواهان به شدت حمله می کنند، حاضر نبوده اند تا در منش خود در برخورد با رقیب سیاسی تجدید نظر کنند. رهبران حزب جمهوریخواه متقابلاً ناخشنودی خود را از زعامت طرف مقابل اعلام کرده اند. در این میان بسیاری از هم حزبی های خانم اسنو، وی را مانند یک خائن می دانند. همچنین آقای کورکر نیز از تلاش های خود ناامید شده است. وی می گوید: «شاید ما در سنا و کنگره، خودخواهانه ترین برخورد ممکن در دنیای مدرن را داشته ایم. برای من غیرقابل باور است که کمیسیون بودجه طرح پیشنهادی برای جبران کسری را تصویب نکرد.»
برای حزب جمهوریخواه بسیار آسان است که مرتباً با همه چیز تنها مخالفت کند. همانطور که آقای اوباما خود می داند، در این روزها برای وی بسیار آسان تر و ماهیتاً اقناع آمیزتر است که سیاستی را در واشنگتن متوقف کند تا اینکه چیز جدیدی را شروع کند. با این همه اگر جمهوریخواهان راهی برای اعمال سیاست های خود داشتند چه می کردند؟ اگر اوباما و دموکرات ها از مواضع خود کوتاه آمده و به جمهوریخواهان اجازه می دادند تا در حل و فصل مشکلات کشور شرکت کنند، چه می شد؟ در چنان وضعیتی عملکرد جمهوریخواهان در واقعیت چه تفاوتی می داشت با ایده های دموکرات ها که در حال حاضر توسط محافظه کاران، غیرممکن و رویاپردازانه توصیف می شود؟ آنچه در ذیل می آید پاسخی است به این پرسش ها و مبین آن است که جمهوریخواهان واقعا چه می خواهند.
بیکاری
در نظر جمهوریخواهان یک
راه حل برای ایجاد فرصت های شغلی جدید وجود دارد که کلیه ایده های دیگر را تحت الشعاع قرار می دهد: کاهش مالیات. جمهوریخواهان معتقدند این راه حل موجب می شود کارفرمایان، به منابع مالی بیشتری دسترسی داشته باشند تا کار خود را توسعه دهند و یا نیروی کار جدید استخدام کنند. کوین مک کارتی نماینده جمهوریخواه کنگره با جمع بندی ایده های محافظه کاران در این رابطه می گوید: «ما منتظر نخواهیم بود که واشنگتن راساً اقدام به ایجاد فرصت های شغلی جدید کند» اکثر اعضای حزب جمهوریخواه (و بر طبق نظرسنجی ها اکثر آمریکایی ها) خواستار توسعه دولت برای دخالت در وضع مشاغل نیستند. با این همه محافظه کاران تاکنون حتی پیشنهادات دموکرات ها را که برای راضی کردن جمهوریخواهان، مشتمل بر کاهش مالیات ها بوده است، رد کرده اند. در ابتدای سال جاری، سناتور جمهوریخواه چارلز گرسلی بر سر یک بودجه هشتاد و پنج ملیارد دلاری برای حمایت از مشاغل با سناتور دموکرات ماکس باوکوس به توافق رسیده بود. این طرح، مشتمل بر کاهش مالیات در مشاغل کوچک و کمک های مالی به سرمایه گذاری های مطمئن، پوشش بیمه ای بیشتر برای بیکاران و کمک های اضطراری به بخش کشاورزی می شد. اما دیگر سناتورهای جمهوریخواه با وجود اینکه کاهش های مالیاتی مربوط به مشاغل مدنظر محافظه کاران به این مفاهمه افزوده شد، از سناتور گرسلی حمایت نکردند.
رهبر بلندپایه سنا، هری رید از حزب دموکرات همان روز ابطال این توافق را اعلام کرد. دموکرات ها از این مساله که جمهوریخواهان باوجود امتیازات فاحش در پیشنهاد مزبور، حاضر به پذیرش توافق نشدند، گلایه مند بودند. در واکنش سناتور رید، این طرح را با یک طرح پانزده میلیارد دلاری عوض کرد که مبتنی بر کاهش مالیات تنها برای مشاغل مورد تایید دو طرف بود. در صورتی که چنین طرحی نمی توانست به حل مشکل کمک چندانی بکند و جمهوریخواهان را در موضع لجبازی قرار داد. در بیرون از سنا، رئیس جمهور باراک اوباما ادعا می کند طرحی که توسط جمهوریخواهان رد شد، مشابه همان طرحی بوده است که مشاغل را در بدترین ماه های رکود، از نابودی نجات داد. در حال حاضر ریسکی که رهبران جمهوریخواهان انجام داده اند، به عنوان صف آرایی علیه هر طرحی که به بهبود وضع مشاغل کمک کند، دیده می شود، حتی اگر چنین طرحی مشتمل بر ایده کاهش مالیات باشد. برای جلوگیری از چنین تصوری، جمهوریخواهان مجبور هستند تا ایده بهتری ارائه کنند.
بدهی های معوقه
مساله یک هزار و 400 میلیارد دلار کسری بودجه و بدهکاری روز افزون ملی تا چه اندازه مهم است. کافی است این پرسش را با چند اقتصاددان در میان بگذارید و پاسخ های متفاوت را مقایسه کنید. برخی معتقدند که بدهی های زیاد می تواند اقتصاد ملی را فلج کند و موجب وحشت شرکای خارجی شود. برخی دیگر می گویند این ارقام در مقایسه با حجم اقتصاد آمریکا همچنان قابل کنترل است. دموکرات ها از این رو نگران هستند که دامن زدن به موضوع بدهی های ملی، در حال حاضر می تواند منجر به شدت یافتن دوباره رکود اقتصادی شود. جمهوریخواهان خواستار رسیدن به بدهی کمتر هستند، این یکی از عمیق ترین اعتقادات آنها است. اما در عین حال آنان امیدوار هستند تا از این مساله در نهایت به نفع خود استفاده نمایند. در یک نگاه آنان به دنبال کم کردن مخارج، کوچک ترشدن دولت و احیای قدرت جهانی آمریکا هستند.
اما سوای منازعات و مجادلات، جمهوریخواهان تاکنون مشخص نکرده اند که چگونه می خواهند به چنین اهدافی برسند، بدون اینکه منجر به نگرانی رای دهندگان شود. آنان از هر فرصتی که به دست می آورند برای حمله به بدهی های دولت اوباما، استفاده می کنند. اما رهبران محافظه کاران هیچ ایده مشخصی برای کوچک ترکردن دولت آمریکا مطرح نکرده اند؛ در حالی که کلیه انتظارات عمومی در همه زمینه ها متوجه واشنگتن است. (به خاطر داشته باشید جورج دبلیو بوش که در انتخابات وعده کوچک ترشدن دولت را داده بود، در نهایت موجب گسترده شدن حوزه حاکمیت دولت شد.) سیاستمداران همواره می توانند از اصلاح وضع اتلاف منابع، فساد و سوء استفاده سخن برانند، اما حقیقت آن است که هر چند می توان برای اصلاح بوروکراسی فدرال فشارهای سیاسی وارد آورد، این ساختار بسیار به سختی تغییر خواهد کرد. در واقع، مساله هزینه زیادی در سه عنوان کلی خلاصه می شود: مراقبت های درمانی، بیمه درمانی فدرال آمریکا و امنیت اجتماعی. تا زمانی که تلاشی برای کنترل این سه ساختار صورت نگیرد، مطرح کردن هر ایده جدیدی تنها حرف است. این دیگر یک راز نیست. راس پرو «میلیاردر اهل دالاس و کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری در سال های 1992 و 1996» دو دهه پیش راجع به این موضوع هشدار می داد: دموکرات ها و جمهوریخواهان به یک اندازه می ترسند از اینکه در مورد مشکلات پیش رو صادقانه سخن بگویند. پاول ریان نماینده جمهوریخواه کنگره از واشنگتن شروع به تدوین طرح مبسوطی برای کاهش بدهی ها با کاستن از هزینه های سیستم درمانی و امنیت اجتماعی کرده است که می تواند با جایگزین کردن یک شیوه ضمانت درمانی قسمتی از بار را از دوش دولت بردارد. اما در نتیجه این اقدام، وی توانسته تنها نظر 9 نماینده جمهوریخواه را جلب کند و البته هیچ دموکراتی حاضر به حمایت از او نشده است. ایده رفتن یا نرفتن به سمت دولت کوچک تر چنان بر حزب جمهوریخواه سایه افکنده است که دیگر مجالی برای بررسی طرح آقای ریان وجود ندارد؛ به ویژه در سال جاری که مساله اصلی، انتخابات پیش رو است.
سیاست خارجی
پس از رقابت انتخاباتی بین اوباما و مک کین در سال 2008 که طی آن موضع گیری های صریحاً متضادی بین طرفین وجود داشت، در حال حاضر بسیار عجیب به نظر می رسد که کمترین عدم توافق بین دموکرات ها و جمهوریخواهان در مسایل مربوط به سیاست خارجی مشاهده می شود. علت این امر می تواند چرخش راست گرایانه اوباما پس از استقرار در کاخ سفید باشد. در حالی که در تابستان گذشته جمهوریخواهان چندین ماه را به بررسی جنگ در افغانستان پرداخته بودند، در حال حاضر به نظر می رسد کاخ سفید به موفقیت هایی در زمینه نبرد با نیروهای طالبان در افغانستان و همچنین ترغیب پاکستان به مقابله با شبه نظامیان طالبان داشته است. البته در نقطه مقابل، پافشاری اوباما برای تعیین تابستان 2011 به عنوان زمان خروج از افغانستان، موجب مخالفت شدید مک کین و سایر جمهوریخواهان است.
در مساله ایران نیز اوباما پس از مدت ها که عملکرد چندان موفقی نداشت، رفته رفته به موضع جمهوریخواهان نزدیک می شود. در مساله تقابل با چین، او با فروش تسلیحات به تایوان و ملاقات هفته گذشته با دالایی لاما، توانست نظر جمهوریخواهان را جلب کند. در حالی که پیش از آن، جمهوریخواهان همواره اوباما را متهم می کردند که در مقابله با رژیم کمونیست چین بیش از اندازه نرمی به خرج می دهد. مجموعه این رویکردها که بر اهداف جمهوریخواهان منطبق بوده، موجب شده رضایت آنان فراهم شود؛ همانطور که دیک چنی -
مرد شماره دو دولت آمریکا در زمان جورج دبلیو بوش - تصدیق می کند از سیاست اوباما در توجه به افغانستان حمایت می کند و اکثر جمهوریخواهان موافق تصمیم اوباما برای خروج تدریجی و محتاطانه از عراق هستند.
تروریسم
این دقیقاً مساله ای است که بسیاری از مخالفت ها را در خود جای داده است. بعضی از این درگیری ها، به اختلاف نظر میان دموکرات ها و جمهوریخواهان پیرامون نگهداری زندانیان مظنون به شرکت در عملیات تروریستی در زندان گوانتانامو مربوط بوده است. رئیس جمهور اوباما مانند بوش و مک کین می خواهد که گیتمو بسته شود زیرا به تبلیغاتی برای القاعده و همپیمانانش بدل شده است. بسیاری از جمهوریخواهان می خواهند آن را باز نگه دارند تا از هدف اوباما برای انتقال این زندانیان به داخل خاک ایالات متحده جلوگیری کنند. رهبران جمهوریخواه حتی با برنامه مسوولان دموکرات برای محاکمه مظنونان به ترور در دادگاه فدرال شهروندی به جای دادگاه نظامی مخالفند.
جدل پیرامون موضوع زندانیان امروزه به یک هسته عدم توافق میان دموکرات ها و جمهوریخواهان تبدیل شده که به سادگی قابل حل نیست. آیا دستگیر شدگان مظنون به ترور باید به عنوان متهم به سیستم قضایی آمریکا معرفی شوند یا به عنوان سربازان دشمن باید به دادگاه نظامی ارجاع شوند؟ این مساله در پی دستگیری عامل بمبگذاری ناموفق در شب کریسمس «عمر فاروک عبدالمطلب» مورد توجه بسیاری قرار گرفت. جمهوریخواهان اوباما را پس از فاش شدن خبر برخورداری مظنون به ترور از وکیل و خواندن حقوق میراندا برای وی، به باد انتقاد های شدید گرفتند. کیت بوند، یکی از مقامات عالی رتبه جمهوریخواه در کمیته اطلاعاتی سنا گفت:او باید به عنوان سرباز دشمن شمرده می شد تا امکان بازجویی وی بدون وکیل و در درازمدت امکان پذیر باشد. در زمان مقتضی بعد از جمع آوری همه اطلاعات، باید این نکته که «آیا دادگاه جنایی یا کمیسیون نظامی برای رسیدگی به جرم لازم است، مورد بررسی قرار گیرد.»
یکی دیگر از بهانه های تنش دامنه دار میان دموکرات ها و جمهوریخواهان، روش های بازجویی بوده است. رئیس جمهور اوباما استفاده از روش های خشونت آمیز را ممنوع کرده است. به استثنای دیک چنی که همچنان خود را به عنوان یکی از حامیان سرسخت واتر بوردینک (شکنجه به وسیله ریختن آب بر صورت با دست و پای بسته) می داند، جمهوریخواهان از آن شیوه شکنجه بسیار فاصله گرفته اند. اما هنوز برخی از رهبران جمهوریخواه، حمایت خود را از استفاده از روش های خشونت آمیز شکنجه - مانند جایگاه های استرس، هوای بسیار سرد و جلوگیری از خواب - که توسط اوباما متوقف شدند، اعلام می دارند. بوند می گوید: «دولت باید بتواند از هر روش بازجویی که در حیطه قانون ما و قوانین اخلاقی ما تعریف شده و کارآمد است، استفاده کند.» او همچنان از تایید واتربوردینک اجتناب می کند اما تلویحاً می گوید: «باید به بازجوها اجازه داد تا از روش های دیگر قانونی و کارآمد استفاده کنند حتی اگر در کتاب قانون ارتش وجود نداشته باشند.» جمهوریخواهان اصرار دارند افشای روش های قانونی بازجویی تنها به دشمنان و همپیمانان شان، بر ضد بازجویان آمریکایی یاری می رساند. بوند و سایر جمهوریخواهان از این صحبت می کنند که این مساله برای آمریکا مهم است که امکان انتخاب در آینده وجود داشته باشد. بوند می گوید: «اگر اسامه بن لادن یا ایمن الظواهری دستگیر شوند باید افسران آمریکا این امکان را داشته باشند تا آنها را به عنوان سربازان دشمن بشمارند و بتوانند آنها را تا دستیابی کامل به تمام اطلاعاتشان مورد بازجویی قرار دهند.»
آموزش
در دهه هشتاد، جمهوریخواهان مباحثاتی را در زمینه سیستم آموزشی مطرح ساختند و نهایتاً آغازگر موفق ترین نمونه بهبود در وضعیت مدارس و دانشگاه ها بودند. افزایش رقابت و شانس تحصیلی، افزایش استانداردها و امید شغلی پس از تحصیل و توجه به اطلاعات آماری برای تشخیص شیوه های بهینه، مجموعاً علت این موفقیت جمهوریخواهان بود. پیش از آن، سیاست دموکرات ها بیشتر بر یکپارچگی مدارس و حمایت از اتحادیه های معلمان استوار بود؛ رویکردی که رفته رفته به حاشیه رانده شد. در دهه گذشته و با مشخص شدن کارایی ایده هایی که نخست توسط جمهوریخواهان مطرح شده بود، دموکرات ها شروع به مصادره این ایده ها کردند. اما در یک مورد خاص، قانونی که به خانواده های آمریکایی اجازه می دهد تا وجه مالیات خود را صرف پرداخت شهریه مدارس خصوصی کنند، همچنان مورد علاقه شدید جمهوریخواهان است، در حالی که دموکرات ها این مساله را همچنان با اکراه می پذیرند. به هر حال این توافقی بهتر از هیچ است.
زمانی که دولت اوباما صحبت از جوایز
3/4 میلیارد دلاری کرد که به ایالت هایی تعلق می گرفت که بیشترین مدارس ممتاز با برنامه های نوین آموزشی را داشته باشند، انتظار می رفت جمهوریخواهان به مخالفت برخیزند اما در عمل تقریبا هیچ نماینده جمهوریخواهی در کنگره با این ایده که از وعده های دوران مبارزات انتخاباتی اوباما بود، مخالفت نکرد.
در این زمینه چشم انداز همکاری بین جمهوریخواهان و دموکرات ها در آینده بسیار وسیع است. اکثر جمهوریخواهان حرف های زیادی برای ارائه به وزیر آموزش ایالات متحده -آرنه دونکن- دارند. آقای دونکن نیز مانند اوباما در مساله مدارس خصوصی با جمهوریخواهان نسبتاً هم نظر است. جمهوریخواهان به طور گسترده ای از طرح های اوباما برای بازبینی سیستم آموزشی زمان
جورج دبلیو بوش پشتیبانی می کنند. چکر فین، متخصص موسسه محافظه کار «هوور» و از مقامات آموزشی در دولت ریگان، در اظهارنظر جالبی می گوید: «بین همه دلخوری هایی که از سیاست های کاخ سفید وجود دارد، نظام آموزشی شاید یکی از نقاط قابل توجهی باشد که در نظر بسیاری از جمهوریخواهان از جمله من شایسته تقدیر است.» البته شاید این پایان ماجرا نباشد، اما نقطه خوبی برای شروع است.

منبع:بهار - نیوز ویک