روی صحبتم با ریاست محترم رسانه ملی کشور است. جناب آقای ضرغامی، من و خانواده من و مردمان جامعه من تا کی باید بنشینیم و نظاره گر برنامه‌های کسل کننده و ملال انگیز شما از صدا و سیما باشیم.

جنابعالی بهتر از هر کس می‌دانید که یکی از کارکرد‌های مهم رسانه ملی ایجاد شور و نشاط و شادمانی در جامعه است. بسیاری از جامعه شناسان و روان شناسان معتقدند نشاط و شادمانی موجب پیشرفت و توسعه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. شادی ونشاط یک نیاز فردی واجتماعی ویک ضرورت برای تأمین سلامت روان به شمار می‌آید. در سایه شادی است که زندگی معنا و مفهوم پیدا می‌کند و دل‌ها به هم نزدیک می‌شود و شادی اجتماعی، بهداشت روحی و روانی برای افراد جامعه ایجاد می‌کند.

سهم شما و مدیران شما در ترویج فرهنگ شادی و نشاط در جامعه چقدر است؟ چرا صدا و سیما از فرصتها ی پیش رو در اعیاد ملی و مذهبی به خوبی استفاده نمی‌کند؟ ایام ماه شعبان، ماه شادی، شور، شعف و شادمانی شیعیان است. فرصتی بسیار مغتنم پیش روی مدیران سازمان صدا و سیما که متاسفانه به راحتی با ساخت چند برنامه روتین تکراری و کسل کننده و بدون هیچ گونه خلاقیت و جاذبه هنری از دست می‌رود. اگرچه در تقویم سالانه ما ایرانیان بسیار است از ایامی که شادی آفرین هستند. اما رسانه ملی کمتر به این مهم توجه میکند و با ساخت چند برنامه سطحی از آن می‌گذرد. به اعتقاد بنده بین برنامه‌های مناسبتی سوگواری و اعیاد تفاوت چندانی دیده نمی‌شود.

پخش گفت‌وگوی‌های دو نفره و چند نفره و بعضاً خسته کننده در ایام عید آن هم در تمامی شبکه‌ها برای آحاد مردم خارج از حوصله بوده و شادی آفرین نیستند. مخاطبی که در ایام عید پای گیرنده تلوزیون می‌نشیند حوصله وعظ و خطابه و سخنرانی را ندارد. بلکه او به امید پخش تصاویری شادی آفرین، موسیقی‌های زیبا، آوازهای دلنشین و برنامه‌های مفرح و سرگرم کننده پای گیرنده خود می‌نشیند. بارها و بارها اتفاق افتاده است افراد در یک روز تعطیل و عید ترجیح می‌دهند دور هم پای برنامه‌های رسانه ملی بنشینند ولی متاسفانه چون در هیچ شبکه‌ای نیاز خود را نمی‌یابند با عصبانیت گیرنده خود را خاموش می‌کنند و در پی سرگرمی‌های دیگری می‌روند. مولودی‌ها و سرودهای مذهبی هم آنقدر کوتاه و ناقص و در ساعاتی نامناسب پخش می‌گردند که هیچ حسی در بیننده برانگیخته نمی‌کنند.

در یک بررسی کلی از برنامه‌های صدا و سیما به وضوح جای خالی برنامه‌های شادی آفرین را می‌توان حس کرد. چرا رسانه ملی ما در گریاندن و یا نشان دادن غم ومصیبت به وظایف خود به شایستگی عمل میکند اما در پرداختن به شادی و نشاط در اعیاد دینی و مذهبی بسیار ناتوان است.

ریاست محترم سازمان صدا و سیما، در عصری که دنیا اسب ماهواره را زین کرده و چهار نعل می‌تازد و در برهه‌ای که بر روی هر بام و تراسی بشقاب‌های آهنین، جهان را در جعبه کوچک تلوزیون خانه‌ها به نمایش می‌گذارد. باید فکری جدی و عاجل به حال رسانه ملی شود. بدون شک برنامه‌های امروز رسانه ملی به ویژه در بخش سرگرمی و طنز نیازخانواده‌ها به خصوص جوانان را برآورده نمی‌سازد.

به نظر می‌رسد با توجه به اهمیت موضوع شادی و نشاط اجتماعی و تاثیر رسانه ملی درایجاد روحیه امید به زندگی، شبکه‌ای با رویکرد صرفاً سرگرمی و طنز تحت عنوان شبکه خنده و سرگرمی به شبکه‌های تلوزیون اضافه گردد.

چو شادی بکاهد بکاهد روان    خرد گردد اندر میان ناتوان